Jakoś nigdy nie umiałam sobie wyobrazić dorosłego Colina, za to Pierre ma już swój określony obraz w  mojej głowie. Być może to też kiedyś opiszę. Dziś natomiast, będzie urywek z dnia w którym Pierre pojawia się obok Colina po raz pierwszy od dłuższego czasu...



W momencie, kiedy wszedł do własnego pokoju, jeszcze raz oblizał palce, które nadal ubrudzone były lukrem z pączka. Słodkie wspomnienie jego deseru, który pochłonął jeszcze w kuchni. Teraz jednak, jego uwagę zwróciło niespodziewane poruszenie, a zdziwienie wywołała obecność mamy, która stała tuż obok jego tapczanu i składała dokładnie całą pościel. Zazwyczaj ta czynność zajmowała jej dłuższą chwilę, bo najpierw należało pozdejmować z posłania całą kolekcję pluszowych zabawek, obok których Colin każdego wieczora zasypiał. Tyle, że ledwie kilka dni temu zmieniała pościel, czemu więc robi to znowu?
Chłopiec zbliżył się i, nadal starając się zlizać resztę lukru, utkwił w matce uważne spojrzenie, aż wreszcie kobieta odezwała się.
- Postaraj się dziś nie wyciągać wszystkich zabawek i najlepiej poszukaj teraz miejsca dla tych. Po obiedzie, tata będzie razem z dziadkiem składał tutaj nowe łóżko…
- Nowe łóżko… Dla mnie? – Colin nieuważnie chwycił jedną z maskotek i ruszył z nią w stronę i tak zastawionej drobiazgami komody.
- Również dla ciebie. – przyznała matka, uśmiechając się do niego ciepło – Ale także dla twojego brata.
Colin zatrzymał się w pół kroku i ścisnął mocniej pluszaka. Od kilku dni trwały wakacje i w sumie w przyjeździe brata nie było nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że od dwóch lat nie pojawiał się w domu. Rodzice nigdy nie wyjaśnili mu dlaczego tak było... Wcześniej natomiast chłopcy, sypiali razem na jego własnym tapczanie i nigdy nie było z tym kłopotu, Colin nie skarżył się nawet wtedy, gdy budził się w środku nocy z powodu chłodu, a jego brat w najlepsze spał obok, zaplątany w całą kołdrę.
- Na całe wakacje? – zainteresował się natychmiast.
Jego matka odłożyła złożony w kostkę koc i podeszła do syna, kładąc dłoń na jego głowie i głaszcząc leciusieńko.
- Na zawsze, Colin. – odpowiedziała wreszcie – Tym razem Pierre wraca do nas już na zawsze.
Chłopiec drgnął i natychmiast utkwił wzrok w twarzy matki, która nadal patrzyła na niego z tym samym uśmiechem, Aż wreszcie i na twarzy jej syna pojawił się szeroki i z całą pewnością szczery uśmiech. Moment później, dał się słyszeć krzyk pełen radości, a kobieta o mało nie przewróciła się, kiedy drobny chłopiec z całej siły rzucił jej się w ramiona…
Później natomiast, poszedł do największego pokoju i ściągnął z regału album ze zdjęciami. Na jednej z wielu fotografii, był on sam no i oczywiście Pierre. Obaj mieli wtedy jakieś sześć lat, ubrani podobnie, byli niemal nie do odróżnienia dla obcych ludzi. Dopiero później włosy Colina ściemniały trochę, ale wtedy jeszcze były zupełnie jasne i obaj chłopcy wyglądali niczym aniołki, trzymając w brudnych dłoniach, równie ubrudzone łopatki i wiaderka wypełnione piaskiem. Zdjęcie zostało zrobione na kilka tygodni przed wyjazdem Pierre’a z którym zresztą Colin nie miał okazji się nawet pożegnać…
Z obu braci, to właśnie on był ten słabszy. Rodzice od samego początku martwili się z powodu jego słabego apetytu, któremu towarzyszyły częste choroby i wizyty w szpitalu. Podczas pierwszej z nich, lekarze nawet zasugerowali rodzicom, że Colin może nie przeżyć zbyt długo, jego organizm zdawał się być kruchy i zbyt osłabiony. Mimo to, chłopiec rósł jak na drożdżach, drobny, ale nadal dość silny, by z każdej kolejnej choroby jakoś tam się wylizać. Już wtedy rodzice spędzali z nim niemal każdy dzień, gdy Pierre tymczasem pozostawał pod opieką dziadków lub personelu w przedszkolu.
Momentem przełomowym, okazał się czas, kiedy podczas lata, Colinem miała zająć się przez jedno popołudnie znajoma matki chłopców. Już od jakiegoś czasu z jego zdrowiem nie było większych problemów i tym dziwniejszy był napad wysokiej gorączki, którą nieszczęsna opiekunka postarała się zwalczyć na własną rękę. Nie posiadając jednak wystarczającej wiedzy, podała dziecku zbyt dużą dawkę, zbyt silnego leku, po którym Colin stracił przytomność, a następnie znów wylądował w szpitalu. Od tamtego dnia, rodzice nie spuszczali Colina z oczu, jeżdżąc z nim na przeróżne badania i testy. W tym czasie, Pierre wyjechał już do dziadków od strony matki, którzy mieszkali na stałe we Francji, gdzie obaj chłopcy mieli spędzać, zaplanowaną kilka miesięcy wcześniej, drugą połowę lata i jednocześnie ostatni miesiąc przed rozpoczęciem nauki. O tym, że Pierre, dzięki znajomościom babci, został zapisany do szkoły w Paryżu, jego rodzice dowiedzieli się tuż pod koniec sierpnia. Zbyt pochłonięci opieką nad Colinem, zdecydowali się przystać na propozycję, by ich drugi syn rozpoczął tam naukę i by przez jakiś czas, opiekę nad nim sprawowali dziadkowie. Jedyną rzeczą, która nadal pozostawała dla Colina tajemnicą, był powód dla którego to „przechowanie” trwało ponad pięć lat…
Tymczasem, przekartkował album aż do momentu, kiedy znalazł bardziej aktualne zdjęcie. To konkretne, było robione podczas ostatniej wizyty jego brata w domu. Pierre w niczym już nie przypominał słodkiego aniołka, mimo, że kolor jego włosów nadal był tak jasny jak wcześniej. Ubrany w wytarte dżinsy i koszulkę, stał przed obiektywem z rękami skrzyżowanymi na klatce piersiowej i nie uśmiechał się, bardziej wyglądając na przymuszonego do pozostania w miejscu. Już wtedy Colin zauważył, że coś jest nie tak, ale jeszcze nic nie wzbudzało w nim podejrzeń, ani też nie dało powodu do jakichkolwiek pytań. Kilka dni później, Pierre znów wyjechał do Paryża i od tamtej pory nie odzywał się do brata, nie przysłał nawet listu, chociaż wcześniej wyszukiwał dla niego co ładniejsze widokówki, namawiając go, by także przyjechał i odwiedził go.
A dziś wieczorem znów się tu pojawi i być może tym razem opowie Colinowi wszystko to, co rodzice trzymali w tak dobrze strzeżonej tajemnicy.


Matka powiedziała mu, że Pierre zjawi się w domu tuż przed kolacją. Czas aż do samego posiłku, Colin postanowił wykorzystać na przygotowanie odrobiny… miejsca. Był typem chłopca, który zbierał mnóstwo rzeczy i z niewielką tylko ich ilością, był w stanie kiedykolwiek się rozstać. Nie było z tym problemu, póki pokój miał tylko dla siebie, ale teraz wszystko się zmieniło. Pod jedną ze ścian, na miejscu jego starego tapczanu, stało zupełnie nowe, drewniane łóżko piętrowe. Colin był nim zachwycony i natychmiast poprzenosił większość pluszaków na wyżej umieszczone posłanie. Problemem pozostawała cała reszta jego rzeczy z którą od dobrej chwili próbował zrobić porządek. Był właśnie na etapie przetrząsania metalowej skrzynki w której znajdowało się wszystko, od kapsli aż po zepsute resoraki, kiedy za plecami usłyszał odgłos otwieranych drzwi, a zaraz potem cichy, znany bardzo dobrze głos.
- Bonsoir, Colin.
Chłopiec odwrócił się tak niespodziewanie, że o mało nie upadł. Tuż za progiem jego pokoju, stał chłopiec, bardzo podobny do tego, którego zdjęcie widział wcześniej tego dnia. Różnicę stanowiło ubranie, któremu daleko było do spranych spodni i zwykłej koszulki z krótkim rękawem. Najwyraźniej, Pierre nie miał zbyt wiele czasu, by przebrać się w coś zwyczajnego, a może tak właśnie chodzi się po ulicach Paryża? Colin zapatrzył się na błyszczące, czarne buciki, a później jego wzrok powoli przesunął się wyżej, wzdłuż idealnie wyprasowanych, czarnych spodni, a następnie eleganckiej koszulki i szelek. Oprzytomniał dopiero, kiedy dostrzegł jak Pierre uśmiecha się do niego i wtedy natychmiast upuścił trzymany właśnie samochodzik, by podbiec do brata i objąć go mocno, tak, by całkowicie już móc się upewnić, że faktycznie go sobie nie wymyślił. W odpowiedzi, został objęty równie mocno i jeszcze przez kilka minut, stali obaj w zupełnej ciszy, nadal zajęci jedynie radosnym upewnianiem się…
Kiedy wreszcie mieli okazję usiąść spokojnie na łóżku, Colin z typową dla siebie ciekawością, zabrał się za przetrząsanie niewielkiego plecaka, który miał przy sobie jego brat. Pierre nie tylko nie zabronił mu tego, ale z uśmiechem obserwował jego reakcję na każdy wyciągnięty drobiazg. Nie było ich zresztą wiele. Kilka pocztówek, czekoladowy batonik, którego nie zjadł w czasie podróży, notes z zapiskami po francusku, czego Colin nie rozumiał ni w ząb, a na końcu jeszcze kawałek sznurka.
- I to wszystkie twoje rzeczy? – Colin spojrzał na niego z całkiem wyraźnym przestrachem, jakby naprawdę się spodziewał, że dziadkowie wysłali go „w świat”, uzbrojonego tylko w to, co zmieściło się do plecaka.
- Oczywiście, że nie, głuptasie. – Pierre potarmosił go po włosach – Moje bagaże nadal stoją w drugim pokoju, ale zamiast przynosić je od razu, wolałem najpierw przywitać się z tobą.
Jego brat uśmiechnął się w odpowiedzi i sięgnął po czekoladowy batonik, który szybko odwinął z papierka i ugryzł.
- Smakuje tak samo, jak nasze. – skomentował, nadal z pełnymi ustami, wywołując kolejny uśmiech u drugiego chłopca, który z uwagą śledził każdy jego ruch.
- Colin, tyle razy mówiłam, że nie powinieneś jeść słodyczy przed głównym posiłkiem.
Obaj nie zwrócili uwagi, że do pokoju zajrzała ich matka. Kobieta uśmiechała się, ale Pierre w jednej chwili spoważniał i wyraz jego twarzy nie zmieniał się nawet w momencie, kiedy cała rodzina, pierwszy raz od dwóch lat usiadła razem do stołu w porze kolacji. Generalnie, chłopiec mówił niewiele, a pytany o pobyt w Paryżu, odpowiadał krótko i znów milknął. Colin wodził zdezorientowanym wzrokiem od totalnie zaskoczonych i chyba trochę zagubionych rodziców, aż do brata i tak do chwili, gdy po prostu wbił wzrok w swój talerz, bez entuzjazmu ganiając widelcem ostatni zielony groszek. Znów miał nieprzyjemne uczucie, że dzieje się coś złego, ale nie miał pojęcia o co chodzi. Wreszcie, mając dość ciszy, spojrzał na matkę i odezwał się sam.
- Możemy po kolacji iść z Pierre’em do ogródka, mamo?
- Oczywiście, jeśli macie ochotę.
Cóż, Colin miał na pewno, a kiedy wszyscy wstali od stołu, drugi chłopiec także nie zaprotestował, tylko posłusznie ruszył w stronę drzwi, prowadzących na zewnątrz.
Nadal było dość jasno i ciepło i Colin przystanął na moment na schodkach, by przymknąć powieki i odetchnąć świeżym powietrzem. Kiedy było lato, zazwyczaj większość czasu spędzał właśnie tu, a raz czy dwa, dostał nawet pozwolenie, by przenocować w zbudowanym wcześniej szałasie. Tym razem także skierował się w stronę nieco ukrytego miejsca z boku domu, gdzie stał jego szałas.
- Wspaniały, sam go zbudowałeś? – zainteresował się Pierre, nim zanurkował do środka, by wszystko obejrzeć dokładniej.
- Miałem taki zamiar, ale dziadek zaproponował pomoc. – westchnął Colin – Skończyło się na tym, że on budował, a ja podawałem mu tylko to, czego aktualnie potrzebował. Ale dobrze wyszło, szałas jest mocny i genialnie się w nim śpi.
Uśmiechnął się na koniec, a kiedy obaj wygodnie siedzieli już na kocach wewnątrz szałasu, wyciągnął z kieszeni bluzy dwa czekoladowe cukierki. Pierre wziął jednego, odpakował i wsunął do ust.
- Niewiele się zmieniło od czasu, kiedy byłem w domu ostatnim razem. Nadal zdarza ci się zasnąć podczas lekcji, tak jak pisałeś mi w ostatnim liście?
- Nadal, pani jest o to strasznie zła, ale co ja mogę poradzić na to, że te lekcje są takie nudne! – Colin westchnął głęboko – Poza tym jednak radzę sobie przyzwoicie, chociaż nigdy nie będę pierwszy w klasie. Za to ty, mówisz podobnie jak mama…
- Masz na myśli akcent? Cóż, to normalne dla kogoś, kto musiał przez ostatnie pięć lat mówić jedynie po francusku…
- Z dziadkami też? – Colin spojrzał na niego zdumiony – Myślałem, że…
- Nie miałeś pojęcia, prawda? – przerwał mu ponuro Pierre – O tym, że w zeszłym roku byłem najlepszy w klasie z francuskiego też nie. Posłuchaj…
Chłopiec umilknął na moment i rozejrzał się niespokojnie wokół siebie, ale wyglądało na to, że nadal byli sami.
- Rodzice o tej porze oglądają serial, nikogo więcej nie ma. – zapewnił go natychmiast Colin, mimowolnie pochylając się bardziej w jego stronę.
- Oni chcieli żebym tam został, rozumiesz? – Pierre mówił cicho, ale szybko, nie spuszczając z brata przerażonego spojrzenia – Kiedy babcia dowiedziała się, że tak dobrze radzę sobie w szkole, to zaproponowała dziadkowi, że powinienem zostać w Paryżu i nigdy więcej nie wracać! Usłyszałem to przypadkiem, kiedy byli pewni, ze od dawna śpię i wtedy postanowiłem przestać się uczyć żeby babcia porzuciła swój pomysł. Tyle tylko, że kiedy z kolejnego wypracowania dostałem najmniej punktów, nauczycielka wzięła mnie na rozmowę i zmusiła bym się przyznał do wszystkiego, a potem zadzwoniła do nich. Nie byli zadowoleni, ale później nie wspomnieli nic więcej na ten temat.
- I to dlatego nie było cię w domu od dwóch lat?
Pierre kiwnął głową i nagle chwycił brata za dłoń, ściskając jego palce.
- Mówili rodzicom, że nie mogę do was przyjechać, bo wyjechałem na obóz z całą klasą, ale to wcale nie była prawda, bo trzymali mnie w domu! Nie wiem dokładnie jak, ale wreszcie rodzice dowiedzieli się o wszystkim i potem babcia płakała, że nie chce im mnie oddawać, bo starczy jej, że córkę widuje tak rzadko. Słyszałem to wszystko za każdym razem, aż wreszcie tydzień temu kazali mi się pakować, a dziś zawieźli na lotnisko. Nie wiem jak to się stało, ale… bałem się. Nadal się boję, że będę musiał tam jeszcze wrócić.
Colin patrzył na niego z lekko otwartą buzią i przez chwilę nie wiedział co powiedzieć. Wreszcie, przesunął się nieco i objął brata, który mocno zacisnął palce na jego bluzie.
- Nigdzie więcej nie pojedziesz. – szepnął mu uspokajająco do ucha – Nie zgadzam się.
Tak szybko jak przestraszył, tak szybko Pierre się opanował i kiedy znów się wyprostował, jego spojrzenie było tak samo spokojne jak wcześniej. Obaj umościli się wygodnie na plecach pośród koców i leżeli tak blisko siebie, starając się dojrzeć cokolwiek pomiędzy gałęziami z których zbudowany był dach szałasu.
- Wierzysz w jednorożce? – zapytał nagle Colin, pozornie lekko.
- Nadal jeszcze masz te sny?
- Teraz rzadziej, ale nie mów rodzicom. – Colin nadal uparcie patrzył przed siebie, ale jego głos przycichł – Od kiedy odkryłem, że mówienie „nie”, oznacza jedną mniej wizytę w szpitalu, to nie przyznaję się już do niczego. Matka uważa, że to zasługa tego wspaniałego lekarza, a jedyne co robił, to kiedy byliśmy sami, wmawiał mi, że duzi chłopcy nie powinni opowiadać bajek…
Cisza trwała dosłownie chwilę, gdy Pierre przekręcił się na bok i oparł na ręce, by spojrzeć na brata, mimo, że wokół powoli stawało się ciemniej.
- Wierzę w jednorożce i syreny też. A książę wampirów, on też ci się śni?
- Nadal nie. – drugi chłopiec wyraźnie się rozluźnił – Wiem, że nadal gdzieś tam jest, tuż za ciemnym lasem, ale za każdym razem, kiedy zerkam w tamtym kierunku, las przesłania wszystko. Ale czuję, że on tam jest.
- Być może kiedyś wyruszy ze swojego zamku i wtedy nie będziesz musiał przejmować się z powodu lasu. – Pierre uśmiechnął się samym kącikiem ust, ale zaraz znów spoważniał i ponownie wylądował na plecach, wyciągając przed siebie dłoń – Wszystko to, o czym mówisz jest bardziej prawdopodobne, niż dorosłym się wydaje. Ja… nie ufam im, wiesz? I nigdy nie zaufam, nie chcę dorastać, Colin, to głupie. Nie chcę stać się taki, jak oni, nigdy. Obiecaj mi, że ty także taki nie będziesz.
Colin również wyciągnął przed siebie dłoń i bardzo powoli zginał palce, by zaraz je wyprostować.
- Obiecuję. – szepnął tak cicho, że ledwie został usłyszany.

Można powiedzieć, że młoda prześliznęła się błyskawicznie i bez najmniejszych kłopotów. Wczoraj listonosz pukał, dziś pudło odebrałam z poczty. Zero opłat i dalszego oczekiwania - jest!


Muszę powiedzieć, że jestem zauroczona jakością wykonania samej lalki. Na tyle na ile zdążyłam ją obejrzeć teraz, odlana jest wręcz wspaniale. Siedzi idealnie, mimo braku jointa pod biustem z czym spotkałam się pierwszy raz (najgorzej pod tym względem wypada Leeke, niestety...). Dwie pary dłoni, grubiutkie, ładne stopy i piękny kolor żywicy.
Zapakowana tak, ze nie miało prawa nic się podczas podróży do mnie stać, co będzie zresztą widoczne na zdjęciach.

Mam nadzieję, że DollnDoll wypuści jeszcze kiedyś lalkę, którą zapragnę kupić, bo bardzo chętnie złożę zamówienie u nich kolejny raz. Czytałam oczywiście dobre opinie na ich temat wcześniej, ale to co innego dostać własną lalkę i przekonać się o ich jakości na własne oczy.

Plus, oprócz peruki, dostałam także rzep i masę do mocowania oczu, mimo, że jej oczka są już tam, gdzie być powinny umocowane

I cóż więcej, zaraz będę miała okazję ubrać ją i przekonać się czy wszystko pasuje. Po drobnej Unośce, to spory przeskok na taką dużą babę Ale zdecydowanie trafiony i podoba mi się.


Na koniec warto dodać, że mała ma na imię Blanche. Więcej na jej temat, jak tylko zrobię jej jakieś możliwsze zdjęcia. O ile pogoda mi pozwoli...

Do tej pory, nie rozpisywałam się na jeden, dla niektórych dość wrażliwy temat jeśli o lalkowanie chodzi. Powód był prosty, nie spodziewałam się, że i mnie dotknie Ale skoro tak się stało, nie widzę powodu, by go ogólnie chociaż, nie poruszyć.

Generalnie miłe jest, kiedy dostaje się wiadomość od osoby, zainteresowanej tym hobby w większym stopniu, która ma jakieś tam pytania i szuka kogoś, kto rozjaśniłby ewentualne wątpliwości. Nadal nie znudziło mi się obszerne odpowiadanie, nawet na najbardziej oczywiste (dla mnie) pytania. Może poza jednym - gdzie kupić tanią lalkę. Tu nie bardzo wiem jak ogarnąć termin "tania", co w dollfowaniu jest pojęciem raczej... oryginalnym


Istnieje jednak kilka takich rzeczy o które lepiej jest nie pytać, a w związku z tym, dobrze jest o tym wiedzieć wcześniej. Mnie to osobiście szczególnie nie ruszyło, ale znam i widziałam reakcje osób, które podeszły do sprawy naprawdę poważnie i cóż, mają takie prawo. Bo w sumie jak przywiązany do swojego dollfa właściciel może zareagować na: "Wiem, że masz u siebie taką lalkę, nie myślałeś nas sprzedaniem?"


Tu następuje chwila zaskoczenia, niezależnie od podejścia do tematu. Dla większości osób, posiadających lalki, jasne jest, że jeśli pojawia się ewentualna chęć zmniejszenia kolekcji, to stawia się odpowiedni wątek sprzedażowy, lub chociaż ogólnie od czasu do czasu wspomina o ewentualnej możliwości stworzenia takowego wątku.

Cóż, wyskakiwanie z takim pytaniem w momencie, gdy podobnych zawirowań się nie dostrzegło, jest delikatnie mówiąc nie najlepszym wyjściem. Jest to jedna z tych rzeczy, jasna zupełnie tak samo jak to, że nie powinno się dotykać makijażu dollfa. Dziwi tylko odrobinę bardziej, kiedy pojawia się ze strony osoby, która o temacie trochę już wie i teoretycznie zdaje sobie sprawę z typowego przywiązania do lalki.


Z drugiej strony, zawsze może to być jakiś impuls dla właściciela lalki, który nad sprzedażą po prostu nie myślał, ale skoro pojawia się taka okazja, to może warto się zastanowić. Nie przeczę, że takie decyzje mają miejsce, ale zdecydowanie zdarzają się rzadziej, niż osoby, które mają niezwykle emocjonalne podejście do tematu. Trochę tak, jakby wejść komuś do domu i ni z gruszki ni z pietruszki zapytać, czy nie sprzeda nam kanapy/telewizora/komputera lub czegokolwiek innego, co w takiej właśnie chwili rzuciło się w oczy.



Co ostatecznie jest w sumie dobrą bazą na ewentualną dyskusję i wymianę zdania i doświadczeń. Jak ktoś ma ochotę, niech się podzieli

O tym, jak niebezpiecznie jest przeglądać cudze rzeczy ;>
Miu opuściła dziś towarzystwo chłopców i postanowiła na własną rękę pomyszkować po pokoju. Przy okazji na jednej z półek, znalazła łańcuszek, którego do tej pory zdecydowanie nie widziała. Dziwne?

Przeglądanie wypowiedzi większej ilości osób, ma zazwyczaj jeden, niezaprzeczalny plus.
Kiedy wydaje mi się, że już nic nie jest mnie w stanie ani zaskoczyć, ani zniesmaczyć, zawsze, ale to ZAWSZE pojawi się ktoś, kto przewróci tą teorię do góry nogami.
I nawet, jeśli bezpośrednio sprawa mnie nie dotyczy nijak, to zaskakujące jest to, jak wiele można się z tego dla siebie nauczyć na przyszłość. Na przykład z kim nigdy i pod żadnym pozorem nie zawierać żadnych umów dotyczących jakiejkolwiek ilości gotówki.

Co, jak wiadomo, w dollfiarstwie liczy się dość mocno

Ręce, nogi i wszystko inne mi opadło. Zdecydowanie zaczynam preferować tą mniej towarzyską i być może nudniejszą formę lalkowania. Człowiek sam z tym się jakoś lepiej czuje, a i wstyd mniejszy.